Af barneignum.. eina ferðina enn.
05. september 2008 klukkan 14:27
Hún Dóra mín er búin að koma fallegu prinsessunni í heiminn, lítil stjarna sem heitir Aðalrós Freyja. Ég fór að sjálfsögðu að skoða og stoltari mömmu hef ég sjaldan séð.
Ég komst ekki hjá því að hugsa þegar ég fylgdist með henni dást að dúllunni sinni að ég vildi óska að mér hefði liðið svona þegar ég átti mín börn. Það er ekki það, að ég hafi ekki verið stolt, að ég hafi ekki dáðst að börnunum mínum, og ekki það að ég elski þau eitthvað minna en aðrar mæður elska börnin sín. Aðstæður voru bara aðrar. Ég átti börnin mín þegar ég var 18 og 19 ára og fer ekki ofan af þeirri skoðun núna að börn eiga ekkert að vera að vesenast í því að eiga börn.
Ef allar mínar vinkonur hefðu verið jafn „skynsamar“ og ég og við farið að dæla út börnum í sameiningu hefði þetta kannski verið annað. Hugsanlega hefðum við getað verið með mömmumorgna á hverjum einasta morgni, skipst á skoðunum, ráðum og sögum. Farið saman í göngutúra með vagnana og hangið á leikvöllum bæjarins með pikknikk körfu. En raunveruleikinn var örlítið kaldari. 36 mánuðir samfleytt fóru í óléttu og brjóstagjafir og það var eitthvað lítið af fólki sem nennti að hlusta á sögur af sólarhringsógleði, brjóstsviða, sárum lendum, síþreytu og bakverkjum. Enn færri nenntu að hlusta á sögur af stífluðum brjóstum, ælu og skítableyjum. Fyrsta brosið, fyrstu skrefin og fyrstu orðin voru gleðistundir sem maður átti einhvern veginn einn með sjálfum sér. Ég er ekki bitur en ég er pínulítið svekkt. Ég held það hljóti að vera góð tilfinning að eiga von á barni og fólkið í kringum mann ræður sér ekki fyrir spennningi. Attitjúdið sem ég fékk var gjarnan ekki alveg jafn jákvætt. Það var minnst á fóstureyðingu, fólk spurði af hverju í ósköpunum ég væri að flýta mér svona, hvernig ég ætlaði að sjá fyrir fjölskyldunni, hvort ég hefði aldrei heyrt um getnaðarvarnir og svona almennt „æji greyið þú“. Ég passaði mig alveg, það var ekki málið. Karlkvikindið bara hnerraði á mig og ég snýtti út tveimur krökkum í kjölfarið.
Málið með blessuð börnin er í aðalatriðum það að fólk hefur ekki áhuga fyrr en það eignast sín eigin. Það er heimsins eðlilegasti hlutur og ekki við neinn að sakast. Eftir að hafa eytt ómældum tíma í að rembast við að leyfa fólki að njóta afkvæma minna við oft á tíðum dræmar undirtektir áttaði ég mig á að það er eingöngu þeirra missir. Börnin mín sakna ekki þess sem þau þekkja ekki. Þau eru hamingjusamir krakkar sem ekkert skortir og öll gleði sem þeim er veitt umfram það sem þau hafa er bara bónus.
Samt allt í lagi að nefna það að á þeim tíma þegar ég var að eiga börnin mín var því ítrekað slegið fram í gríni í vinahópnum að engin börn væru á dagskrá fyrr en mín væru orðin nógu gömul til að geta passað. Viti menn, the time has come ! Skottan mín verður 8 ára í nóvember og þar sem barneignaferli tekur smá tíma verður mín orðin fullkomlega pössunarhæf á þeim tíma sem mömmurnar verða djammhæfar. Koma svo stelpur, upp í rúm með ykkur !!
Stúbid pípúl og skítugir sjóræningjar !
16. ágúst 2008 klukkan 12:58
Ég er alltaf í sama baslinu með þetta blogg mitt, þörfin blundar alltaf í mér en haugurinn í mér býður ekki upp á að ég uppfylli hana. Held að ég geri eina tilraun í viðbót gegn því viðmiði að líði lengri tími en 3 vikur í næsta blogg er ég endanlega hætt. Díll ?
Af mér persónulega er það annars að frétta að ég er um það bil að drekkja sjálfri mér í bjór, þetta hefur verið þvílíkt sukksumar að það hálfa væri miklu meira en hellingur. Ekki að mér leiðist það, ég er svosem ekki þekkt fyrir að fúlsa við einum köldum, og þó það væru tveir eða þrír en fyrr má nú vera.... Planið er svo að minnka sumblið, hætta að reykja og fara í ræktina svona með haustinu en tilhugsunin ein og sér kallar svei mér þá á bjór og sígó. Þetta plan flokkast semsagt undir „seinni tíma vandamál“ þar sem það er djamm hverja helgi það sem eftir lifir af ágúst og mín fallegu bláu augu munu líklegast ekki sjá neitt annað en botninn á bjórdósinni næstu þrjár vikurnar. Ég þyrfti kannski öðru hvoru að líta á tölvuskjáinn í vinnunni en maður lætur nú ekki svoleiðis smámuni stoppa sig.
En burtséð frá mér er margt að gerast sem ég gæti nú tjáð mig um. Mig gjörsamlega klæjar í rassgatið að skíta út vitleysingana í borgarstjórninni, um bensínverðið hef ég hitt og þetta að segja og kaupréttarsamningar kalla á nokkur hundruð slög á lyklaborðið en enough is enough. Aftur á móti er hálfvitaskapur og heimska mannkynsins mér ofarlega í huga (sem öll áðurnefnd málefni flokkast reyndar undir) en rétt í því sem augu mín leituðu upp úr dósinni til þess eins að ná mér í nýja rak ég augun í auglýsingu frá tímaritinu Mannlíf. Auglýsingin var mynd af forsíðu blaðsins og kannski hefur það verið enn áhrifaríkara að sjá hana „tvöfalt“ og þess vegna sjokkerað mig jafnmikið og hún gerði en allavega, stórir stafir sem þöktu forsíðuna sögðu eitthvað á þessa leið : „ Stóra tekjublaðið. Tekjur 255 Íslendinga.“ Frábært !! Ef þú kaupir blaðið geturðu séð hvað allir helstu framamenn á Íslandi höfðu í laun á síðasta ári og væntanlega liðið mikið betur fyrir vikið.... eða hvað ? Neðst í horninu á forsíðunni var svo lítil mynd af ungum strák sem fyrirfór sér ekki alls fyrir löngu vegna eineltis sem hann hafði orðið fyrir megnið af sínum uppvaxtarárum. Svona í alvörunni; Hversu fokking shallow erum við ???
Í kvöld er svo stefnan sett á Blætispartý í tilefni 25 ára afmælis Ástu vinkonu. Stemningin er fín og fólk í óðaönn að undirbúa búningana. Þemað er „slutty“ við misjafna hrifningu boðsgesta en ég lagði leið mína í Adam og Evu og keypti sjóræningjabúninga á okkur skötuhjúin. For one night and one night only fæ ég að vera Little miss Captain Faboulous á föstu með Jack Sparrow. Rommið er komið á flöskur og takmarkið öfurölvun enda edrúmennska ekki boðleg skítugum sjóræningjum.
Eftir kvöldið í kvöld mun Ásta ekki kalla mig tepru framar.....
Af mér persónulega er það annars að frétta að ég er um það bil að drekkja sjálfri mér í bjór, þetta hefur verið þvílíkt sukksumar að það hálfa væri miklu meira en hellingur. Ekki að mér leiðist það, ég er svosem ekki þekkt fyrir að fúlsa við einum köldum, og þó það væru tveir eða þrír en fyrr má nú vera.... Planið er svo að minnka sumblið, hætta að reykja og fara í ræktina svona með haustinu en tilhugsunin ein og sér kallar svei mér þá á bjór og sígó. Þetta plan flokkast semsagt undir „seinni tíma vandamál“ þar sem það er djamm hverja helgi það sem eftir lifir af ágúst og mín fallegu bláu augu munu líklegast ekki sjá neitt annað en botninn á bjórdósinni næstu þrjár vikurnar. Ég þyrfti kannski öðru hvoru að líta á tölvuskjáinn í vinnunni en maður lætur nú ekki svoleiðis smámuni stoppa sig.
En burtséð frá mér er margt að gerast sem ég gæti nú tjáð mig um. Mig gjörsamlega klæjar í rassgatið að skíta út vitleysingana í borgarstjórninni, um bensínverðið hef ég hitt og þetta að segja og kaupréttarsamningar kalla á nokkur hundruð slög á lyklaborðið en enough is enough. Aftur á móti er hálfvitaskapur og heimska mannkynsins mér ofarlega í huga (sem öll áðurnefnd málefni flokkast reyndar undir) en rétt í því sem augu mín leituðu upp úr dósinni til þess eins að ná mér í nýja rak ég augun í auglýsingu frá tímaritinu Mannlíf. Auglýsingin var mynd af forsíðu blaðsins og kannski hefur það verið enn áhrifaríkara að sjá hana „tvöfalt“ og þess vegna sjokkerað mig jafnmikið og hún gerði en allavega, stórir stafir sem þöktu forsíðuna sögðu eitthvað á þessa leið : „ Stóra tekjublaðið. Tekjur 255 Íslendinga.“ Frábært !! Ef þú kaupir blaðið geturðu séð hvað allir helstu framamenn á Íslandi höfðu í laun á síðasta ári og væntanlega liðið mikið betur fyrir vikið.... eða hvað ? Neðst í horninu á forsíðunni var svo lítil mynd af ungum strák sem fyrirfór sér ekki alls fyrir löngu vegna eineltis sem hann hafði orðið fyrir megnið af sínum uppvaxtarárum. Svona í alvörunni; Hversu fokking shallow erum við ???
Í kvöld er svo stefnan sett á Blætispartý í tilefni 25 ára afmælis Ástu vinkonu. Stemningin er fín og fólk í óðaönn að undirbúa búningana. Þemað er „slutty“ við misjafna hrifningu boðsgesta en ég lagði leið mína í Adam og Evu og keypti sjóræningjabúninga á okkur skötuhjúin. For one night and one night only fæ ég að vera Little miss Captain Faboulous á föstu með Jack Sparrow. Rommið er komið á flöskur og takmarkið öfurölvun enda edrúmennska ekki boðleg skítugum sjóræningjum.
Eftir kvöldið í kvöld mun Ásta ekki kalla mig tepru framar.....
Börnin og spekúleringarnar
01. mars 2008 klukkan 23:49
Er ekki málið fyrst maður er byrjaður á þessu að gera þetta bara af krafti ?
Er búin að vera einstæð alla helgina með svolítið af aukabörnum og hef haft lítið annað að gera en að hlera samtöl barnanna sem eru í meira lagi áhugaverð. Í apríl verður einkasonurinn 6 ára og byrjar semsagt í skóla í haust og er ég þá formlega búin með leikskólastreðið, það er léttir. Á þá bara tvo skólakrakka og allt verður svo mikið auðveldara. Skólakrökkum fylgir mikið sjálfstæði þó svo þau séu ekki nema 6 ára og að fenginni reynslu með frumburðinn sem er nú í öðrum bekk vitkast þau mikið þegar þau byrja í skóla og ekki endilega að því leyti sem okkur foreldrum hugnast best. Í skólanum eru nefninlega krakkar á öllum aldri sem búa að misnauðsynlegum fróðleik en eru tilbúin að deila öllu með öllum á leikvellinum í frímínútum. Þá komum við aftur að samræðunum sem eru búin að eiga sér stað við eldhúsborðið mitt um helgina. Með einn sex ára, tvær sjö ára og eina tíu ára er óhætt að segja að leyndardómar fullorðna fólksins hafi verið krufnir til mergjar og allir hafa eitthvað til málanna að leggja. Uppáferðir foreldranna hafa semsagt komið til tals og miklar spekúlasjónir um tilganginn með þessu öllu saman, þetta er náttúrulega bara ógeðslegt og svona ætla ég nú aldrei að gera og svo framvegis en hvernig verða þá börnin til, einhver snillinganna hafði þá heyrt um ættleiðingu og annar var viss um að það væri hægt að kaupa bara börn og það væri líklega bara sniðugast enda hefur einkasonurinn aldrei getað ákveðið í hvað peningar í bauknum eiga að fara. Best að kaupa krakka !!
Þegar talið fór svo að berast að hommum og lesbíum fór ég nú fyrst að hlusta fyrir alvöru. Réttsýna dóttirin og aðal uppalandi bróður síns er með þetta allt á hreinu, konur sem elska konur og kallar sem elska kalla og ekkert athugavert við það. Við megum öll vera eins og við viljum vera og hafði hún fyrir þetta tjáð mér að Páll Óskar væri hommi en samt góður söngvari og Sigga Beinteins er lessa en samt er hún í Söngvaborg svo þetta er nú allt bara ósköp venjulegt fólk. Aftur á móti þegar hún útskýrði þetta fyrir bróður sínum var skýringin á þá leið að kallar sem kyssa kalla eru hommar, punktur. Einkasonurinn sem hefur í gegnum tíðina ekki bara átt eina heldur margar kærustur í einu skildi þetta nú ekki og sagði sem svo að hann kyssti nú oft pabba sinn en væri þó enginn hommi. Niðurstaðan varð þá sú að kallar mega kyssa kalla innan fjölskyldunnar án þess að fá á sig hommastimpil. Snilldin ein !!
Mér finnst ég soldið standa frammi fyrir þeirri ákvörðun núna hvort ég ætli eða ætli ekki að eiga fleiri börn. Eins og áður segir er ég að finna frelsið á ný eftir að hafa verið bundið yfir krökkunum síðan ég var átján ára og tími hreinlega ekki að spilla því með að fara að punga út einu í viðbót en á móti kemur að ég var svo snemma í þessu að nú fyrst er fólk í kringum mig að taka við sér og verða ólétt og mér finnst ég soldið útundan. Þetta er einhvern veginn spurning um hvernig mér líður núna og hvernig mér á eftir að líða seinna. Myndi ég sjá eftir því þegar ég verð fimmtug að hafa bara átt tvö eða fyndist mér ég bara hafa misst úr? Pæli soldið í þessu í samhenginu að sofa hjá og vakna upp við vondan draum, ólétt eða sofa hjá til þess að verða ólétt. Veit ekki hvernig tilfinningin er að upplifa vonbrigði við neikvæðu óléttu prófi. Ætli konum í þessari stöðu sé alveg sama þó kallinn komi of fljótt, tilgangurinn er jú að geta barn, nei maður bara spyr sig....
Er búin að vera einstæð alla helgina með svolítið af aukabörnum og hef haft lítið annað að gera en að hlera samtöl barnanna sem eru í meira lagi áhugaverð. Í apríl verður einkasonurinn 6 ára og byrjar semsagt í skóla í haust og er ég þá formlega búin með leikskólastreðið, það er léttir. Á þá bara tvo skólakrakka og allt verður svo mikið auðveldara. Skólakrökkum fylgir mikið sjálfstæði þó svo þau séu ekki nema 6 ára og að fenginni reynslu með frumburðinn sem er nú í öðrum bekk vitkast þau mikið þegar þau byrja í skóla og ekki endilega að því leyti sem okkur foreldrum hugnast best. Í skólanum eru nefninlega krakkar á öllum aldri sem búa að misnauðsynlegum fróðleik en eru tilbúin að deila öllu með öllum á leikvellinum í frímínútum. Þá komum við aftur að samræðunum sem eru búin að eiga sér stað við eldhúsborðið mitt um helgina. Með einn sex ára, tvær sjö ára og eina tíu ára er óhætt að segja að leyndardómar fullorðna fólksins hafi verið krufnir til mergjar og allir hafa eitthvað til málanna að leggja. Uppáferðir foreldranna hafa semsagt komið til tals og miklar spekúlasjónir um tilganginn með þessu öllu saman, þetta er náttúrulega bara ógeðslegt og svona ætla ég nú aldrei að gera og svo framvegis en hvernig verða þá börnin til, einhver snillinganna hafði þá heyrt um ættleiðingu og annar var viss um að það væri hægt að kaupa bara börn og það væri líklega bara sniðugast enda hefur einkasonurinn aldrei getað ákveðið í hvað peningar í bauknum eiga að fara. Best að kaupa krakka !!
Þegar talið fór svo að berast að hommum og lesbíum fór ég nú fyrst að hlusta fyrir alvöru. Réttsýna dóttirin og aðal uppalandi bróður síns er með þetta allt á hreinu, konur sem elska konur og kallar sem elska kalla og ekkert athugavert við það. Við megum öll vera eins og við viljum vera og hafði hún fyrir þetta tjáð mér að Páll Óskar væri hommi en samt góður söngvari og Sigga Beinteins er lessa en samt er hún í Söngvaborg svo þetta er nú allt bara ósköp venjulegt fólk. Aftur á móti þegar hún útskýrði þetta fyrir bróður sínum var skýringin á þá leið að kallar sem kyssa kalla eru hommar, punktur. Einkasonurinn sem hefur í gegnum tíðina ekki bara átt eina heldur margar kærustur í einu skildi þetta nú ekki og sagði sem svo að hann kyssti nú oft pabba sinn en væri þó enginn hommi. Niðurstaðan varð þá sú að kallar mega kyssa kalla innan fjölskyldunnar án þess að fá á sig hommastimpil. Snilldin ein !!
Mér finnst ég soldið standa frammi fyrir þeirri ákvörðun núna hvort ég ætli eða ætli ekki að eiga fleiri börn. Eins og áður segir er ég að finna frelsið á ný eftir að hafa verið bundið yfir krökkunum síðan ég var átján ára og tími hreinlega ekki að spilla því með að fara að punga út einu í viðbót en á móti kemur að ég var svo snemma í þessu að nú fyrst er fólk í kringum mig að taka við sér og verða ólétt og mér finnst ég soldið útundan. Þetta er einhvern veginn spurning um hvernig mér líður núna og hvernig mér á eftir að líða seinna. Myndi ég sjá eftir því þegar ég verð fimmtug að hafa bara átt tvö eða fyndist mér ég bara hafa misst úr? Pæli soldið í þessu í samhenginu að sofa hjá og vakna upp við vondan draum, ólétt eða sofa hjá til þess að verða ólétt. Veit ekki hvernig tilfinningin er að upplifa vonbrigði við neikvæðu óléttu prófi. Ætli konum í þessari stöðu sé alveg sama þó kallinn komi of fljótt, tilgangurinn er jú að geta barn, nei maður bara spyr sig....
Jæja þá !
27. febrúar 2008 klukkan 16:26
Þegar maður á að vera að vinna en nennir því ekki og ætlar því að nota tímann í staðinn til að læra en nennir því ekki, hvað gerir maður þá ? Jú bloggar í fyrsta skipti í 6 mánuði. Ég er hálf klofin í afstöðu minni til þessar blessuðu bloggsíðu minnar. Stundum finnst mér kjánalegt að blogga, stundum hreinlega nenni ég því ekki en stundum nær sköpunargáfan þó yfirhöndinni og hripar eitthvað niður sem mér finnst algjörlega gjörsamlega nauðsynlegt fyrir allan heiminn að vita. Enda það sem hér stendur náttúrulega hinn eini raunverulegi sannleikur.
Nú er offisjallí búið greina þann sjúkdóm sem hrjáir mig mest, svona fyrir utan Alzheimerið að sjálfsögðu og er ástandið bara í meira lagi frekar alvarlegt. Ég þjáist nefninlega af JÁ sýki sem felst í því að geta aldrei undir nokkrum kringumstæðum sagt NEI (held að Elías hljóti að vera heppnasti maður á jarðríki). Stundum er tungan komin upp í góminn og á vörum mínum farið að myndast „Nnnneee“ en svo hrekkur bara út úr mér JÁ án þess að ég fái nokkuð við ráðið. En þessi sjúkdómur olli því semsagt að ég er komin í stjórn Starfsmannafélags 365. Ég ákvað þó að fyrst ég er búin að koma mér í þessa stöðu ætla ég að gera gott úr þessu. Mín helstu baráttumál eru að auka bjórdrykkju innan fyrirtækisins til muna og gera föstudaga að frídögum. Með þessi baráttumál leikur enginn vafi á því að fljótlega á ég ekki bara eftir að vera forseti þessa félags heldur hreinlega eiga það !! Spurning samt með alla þessa óvirku alka sem vinna hérna? Stundum líður manni hreinlega eins og maður sé staddur á AA fundi, en ég gæti kannski barist fyrir sér vinnuaðstöðu fyrir þá. Sett þá bara alla saman í herbergi þar sem þeir geta talað um sporin alveg eins og þeir vilja án þess að mér fari að líða eitthvað illa þó ég fái mér pínu bjór stundum.
Fékk það líka í gegn að það voru sett upp handrið við stigann sem liggur niður í mötuneyti eftir að ég flaug niður hann og næstum því dó á versta degi lífs míns. Það hefði náttúrulega engan veginn verið í hag fyrirtækisins þannig að daginn eftir voru mættir iðnaðarmenn til að hlúa að velferð minni og hefur mér gengið ágætlega í stiganum síðan.
Það stefnir semsagt allt í að ég verði forstjóri hérna innan skamms, tala nú ekki um ef ég næ Landafræðinni sem ég er að ströggla við þessa dagana. Skilst að starfinu fylgi tíðar utanlandsferðir. Best að leggja inn umsókn hjá Ara frænda.
Mikilmennskubrjálæði ? Jah, seg þú mér.
Lækur tifar létt um máða steina...
30. ágúst 2007 klukkan 21:19
Ég vona að þetta síðasta blogg mitt hafi ekki farið fyrir brjóstið á fólki, þetta var nú allt skrifað í nettri kaldhæðni en þeir sem þekkja mig ættu nú svosem að vita það. Er á fullu í lífsbaráttunni þessa dagana, litla skottan mín komin í annan bekk og fær ekki inni á frístundaheimilinu. Palli bróðir hefur verið mér innan handar í þessu brasi ásamt því að ég hef þurft að senda litla skottið í pössun til áttræðrar ömmu minnar. Það hefur nú samt bara gengið vel þar sem amma mín hefur nú nánast verið heimavinnandi allt sitt líf og var mikið í því að passa mig og systkini mín þegar við vorum lítil og hefur þar af leiðandi alla heimsins þolinmæði. Lilju Maren líkar það alls ekkert illa að hafa alla athygli hennar óskipta og heldur núna að hún sé ósigrandi í Olsen olsen og veiðimanni því amma hefur ekki lagt það í vana sinn að vinna barnabörnin sín og hvað þá barnabarnabörnin í spilum.
Síðast þegar ég vissi voru 90 börn á biðlista eftir að komast í Frístundaheimilið þannig að ég veit hreinlega ekki hversu lengi í viðbót ég þarf að standa í þessu. Ég vil helst ekki að krakkinn verði lyklabarn 6 ára þannig að ég er hálf ráðalaus. Maður heldur einhvern veginn að þegar maður er búinn að koma krökkunum sínum inn á leikskóla þá sé allt þetta vesen búið en það er raunverulega ekki byrjað fyrr en gríslingarnir byrja í skóla. Ég persónulega held að þetta sé ekki það flókið, ef laun starfsmanna yrðu hækkuð svolítið væri örugglega ekki mikið mál að manna allar þessar lausu stöður. Í nútíma þjóðfélagi er fólk bara ekkert á því að gefa vinnuna sína, láttu mig vita það. En forgangsröðunin virðist vera talsvert brengluð hjá borgaryfirvöldum og ég er farin að hallast að því að það skipti virkilega ekki máli hver er í stjórn, þetta er allt sama tóbakið. Og það er okkur kjósendum að kenna. Ef einhver myndi standa sig jafn illa í vinnu á mínum vinnustað og pólitíkusar gera jafnan yrði væntanlega ekki langt að bíða að viðkomandi fengi reisupassann. Við vinnum í þágu fyrirtækisins og ef ég er ekki að skila því sem af mér er ætlast er ég byrði á fyrirtækinu. Landið er fyrirtækið sem stjórnmálamenn vinna fyrir, við, fólkið í landinu erum yfirmenn þeirra og við sökkum í því starfi. Í nágrannalöndum okkar eru stjórnmálamenn látnir segja af sér fyrir mun minni sakir en margir af okkar stjórnmálamönnum eru sekir um. Svona í alvörunni, hvað er eiginlega að okkur?
Það er komið nýtt húsdýr á heimilið mitt. Það er lítil húsfluga sem hefur gert sig heimakomna hjá okkur og hefur fengið nafnið Selma. Ég er reyndar ekki alveg með það á hreinu hvort hún sé virkilega kvenkyns en hún gerir sér væntanlega ekkert grein fyrir að Selma sé stelpunafn hvort sem er. Málið er að þessi fluga er búin að búa hjá okkur í núna 2 vikur og þetta er bara ekkert svo frábrugðið því að hafa hund, svona fyrir utan vinnuna og sóðaskapinn. Selma tekur á móti mér þegar ég kem heim á daginn, hún kemur með mér á klósettið og situr á sófanum hjá mér á kvöldin þegar ég er að hafa það huggulegt, hún hangir inni í eldhúsi hjá mér þegar ég er að undirbúa kvöldmatinn og það er bara ekki laust við að mér sé farið að þykja svolítið vænt um hana Selmu. Mamma hélt jafnvel að ég þyrfti að leita mér læknishjálpar, skil ekki hvað hún meinti með því eiginlega...
Næsta sumarbústaðarferð er plönuð 14. - 16. September!! Látið endilega heyra í ykkur uppá hvort þetta sé ekki örugglega helgi sem hentar öllum, svo þarf einhver að taka af skarið með að panta bústaðinn. Þóra? Ásta? Komum þessu nú frá þannig að við getum farið að láta okkur hlakka til að djamma af okkur rassgatið!
Síðast þegar ég vissi voru 90 börn á biðlista eftir að komast í Frístundaheimilið þannig að ég veit hreinlega ekki hversu lengi í viðbót ég þarf að standa í þessu. Ég vil helst ekki að krakkinn verði lyklabarn 6 ára þannig að ég er hálf ráðalaus. Maður heldur einhvern veginn að þegar maður er búinn að koma krökkunum sínum inn á leikskóla þá sé allt þetta vesen búið en það er raunverulega ekki byrjað fyrr en gríslingarnir byrja í skóla. Ég persónulega held að þetta sé ekki það flókið, ef laun starfsmanna yrðu hækkuð svolítið væri örugglega ekki mikið mál að manna allar þessar lausu stöður. Í nútíma þjóðfélagi er fólk bara ekkert á því að gefa vinnuna sína, láttu mig vita það. En forgangsröðunin virðist vera talsvert brengluð hjá borgaryfirvöldum og ég er farin að hallast að því að það skipti virkilega ekki máli hver er í stjórn, þetta er allt sama tóbakið. Og það er okkur kjósendum að kenna. Ef einhver myndi standa sig jafn illa í vinnu á mínum vinnustað og pólitíkusar gera jafnan yrði væntanlega ekki langt að bíða að viðkomandi fengi reisupassann. Við vinnum í þágu fyrirtækisins og ef ég er ekki að skila því sem af mér er ætlast er ég byrði á fyrirtækinu. Landið er fyrirtækið sem stjórnmálamenn vinna fyrir, við, fólkið í landinu erum yfirmenn þeirra og við sökkum í því starfi. Í nágrannalöndum okkar eru stjórnmálamenn látnir segja af sér fyrir mun minni sakir en margir af okkar stjórnmálamönnum eru sekir um. Svona í alvörunni, hvað er eiginlega að okkur?
Það er komið nýtt húsdýr á heimilið mitt. Það er lítil húsfluga sem hefur gert sig heimakomna hjá okkur og hefur fengið nafnið Selma. Ég er reyndar ekki alveg með það á hreinu hvort hún sé virkilega kvenkyns en hún gerir sér væntanlega ekkert grein fyrir að Selma sé stelpunafn hvort sem er. Málið er að þessi fluga er búin að búa hjá okkur í núna 2 vikur og þetta er bara ekkert svo frábrugðið því að hafa hund, svona fyrir utan vinnuna og sóðaskapinn. Selma tekur á móti mér þegar ég kem heim á daginn, hún kemur með mér á klósettið og situr á sófanum hjá mér á kvöldin þegar ég er að hafa það huggulegt, hún hangir inni í eldhúsi hjá mér þegar ég er að undirbúa kvöldmatinn og það er bara ekki laust við að mér sé farið að þykja svolítið vænt um hana Selmu. Mamma hélt jafnvel að ég þyrfti að leita mér læknishjálpar, skil ekki hvað hún meinti með því eiginlega...
Næsta sumarbústaðarferð er plönuð 14. - 16. September!! Látið endilega heyra í ykkur uppá hvort þetta sé ekki örugglega helgi sem hentar öllum, svo þarf einhver að taka af skarið með að panta bústaðinn. Þóra? Ásta? Komum þessu nú frá þannig að við getum farið að láta okkur hlakka til að djamma af okkur rassgatið!
Its my birthday and i cry if i want to
12. ágúst 2007 klukkan 01:02
Ég er afmælisbarn, eða var afmælisbarn réttara sagt. Klukkan er fimm mínútur yfir tólf og ég er tuttugu og fimm ára. Íha, vei, frábært! Af hverju er ég heima hjá mér klukkan fimm mínútur yfir miðnætti á tuttugu og fimm ára afmælisdaginn minn? Jú af því að það er enginn hérna til að fagna því með mér. Það stungu allir af til útlanda og þeir sem gerðu það ekki eru að fagna Gay Pride. Hafiði pælt í ósvífninni hjá hommum og lesbíum landsins að stela af mér deginum mínum og það ekki í fyrsta skipti. Fékk nokkrar haminguóskur í bænum í dag en fólkið í kringum mig hefur væntanlega haldið að ég væri nýkomin út úr skápnum, vá þetta er minn dagur, djí!!! Beilaði reyndar á félagsvistinni við mömmu og ömmu gömlu og fór í partí til Unnar, en hei, hvað er Unnur? Jú þetta var miklu meira hennar dagur en minn, allavega fóru ekki tugþúsundir manna í bæinn að halda upp á afmælið mitt, nei þeir fóru að fagna kynhneigð hennar, djí!! Ég er ein af þeim sem finnst ég merkilegust í heimi þegar ég á afmæli, þegar ég var yngri og notaði strætó á afmælinu mínu fannst mér dónalegt af fólkinu í strætisvagninum að óska mér ekki til hamingju og yfirleitt fer ég í ríkið á afmælisdaginn minn og borga með kortinu mínu í þeirri von að starfsfólkið skoði kortið mitt og óski mér svo til hamingju þegar það sér að ég er alveg nógu gömul til að kaupa mér bjór af því ég á afmæli í dag. En þar sem ég var rænd í Póllandi var ég algjörlega kortalaus í dag og sá þá engan tilgang með því að fara í ríkið, ég er hvort sem er aldrei spurð um skilríki (og átti svosem alveg nóg af bjór heima). Ég montaði mig af því að eiga tuttugu og fimm ára afmæli við leigubílstjórann sem keyrði mig heim frá Unni og svarið var: já okei, þú ert ekki eldri. HA? Takk fyrir að toppa daginn ! Djí!! Það hvarflaði alveg að mér að ganga með vegabréfið á mér í dag þar sem það er eina skilríkið sem ég á þessa dagana og fæðingardagurinn kemur skýrt fram á því en áttaði mig á að ég þyrfti kannski ekki mikið á því að halda, ég meina ekki var ég á leið til útlanda, eins og allir aðrir!! Því þrátt fyrir allt er ég hógvær og er ekki mikið að flagga afmælinu mínu, kannski af því mér finnst að allur heimurinn eigi að vita af því, gæti verið, hmm. Enda ef ég væri ekki þannig hefði ég kannski skrifað þetta í gærkvöldi til að minna fólk á afmælið mitt en núna er ég bara að koma inn samviskubiti til þeirra sem gleymdu því. Skammist ykkar!! En örvæntið ekki, þið hafið tækifæri á að bæta mér þetta upp, ég ætla nefninlega að halda afmælispartý á föstudaginn næsta, bíðerorbískver! Hver veit nema ég hafi eitthvað á boðstólnum handa ykkur svikurunum. Finnst ykkur ég bitur?
You would cry to if it happened to you!
You would cry to if it happened to you!
Pólland, flugnabit og týnt veski !
08. ágúst 2007 klukkan 22:28
Jæja jæja, hið langþráða sumarfrí er senn á enda, fékk reyndar smá forskot á sumarfríið þegar ég lagðist inn á spítala þannig að ég hef ekki mætt í vinnu í rétt tæpar 7 vikur núna. Díses, held ég sé komin með fráhvarfseinkenni. Reikna nú bara með að það verði gott að mæta í vinnuna á mánudaginn og koma reglu á rútínuna.
Get samt ekki kvartað, var tiltölulega fljót að jafna mig eftir aðgerðina og gat svo bara notið þess að vera í fríi. Við fjölskyldan skelltum okkur út fyrir landsteinana og skoðuðum okkur um í Kaupmannahöfn og Póllandi. Það var soldið athyglisvert að vera í Póllandi og ég held það sé óhætt að segja að maður skilur talsvert betur af hverju allir þessir Pólverjar sækja svona mikið til Íslands. Meðal tekjurnar þarna eru tæpar 30.000 krónur á mánuði, reyndar er allt mikið ódýrara en það er sama, það var vel sýnilegt að góðæri er ekki að fara með fólkið þarna líkt og á Íslandi. Pólverjarnir eiga þó ýmislegt sem við Íslendingar eigum ekki, t.d. fallega strönd og betra veður og moskítóflugur í milljónatali. Það eru kannski smá ýkjur að segja að ég hafi verið étin upp til agna en það eru ekki ýkjur að segja að á líkama mínum voru rúmlega 500 moskítóbit og ég veit það vegna þess að Elías taldi. Hann taldi reyndar bara að aftanverðu og gafst upp þegar hann var kominn í 300. Það hefði verið forvitnilegt að halda utan um hvað við eyddum af peningum í allskonar flugnafælusprey og græðandi krem sem náttúrulega virkaði ekki bofs. En íslenska loftslagið er greinilega að gera mér gott og nú er ég hætt að finna til þó ég líti enn út eins og holdsveikisjúklingur.
En svona fyrir utan flugnabitin var lífið yndislegt í Póllandi, mér tókst reyndar að týna veskinu mínu síðasta daginn okkar þar, gleymdi því í leigubíl og tapaði þar með visa kortinu, debetkortinu, ökuskírteininu mínu og starfsmannakortinu ásamt símanum og öðru smávægilegu drasli. Mig virkilega langaði til að grenja af gremju út í sjálfa mig og hefði væntanlega gert það ef ég hefði ekki verið svona dofin af allri bjórdrykkjunni en kannski var það líka bjórdrykkjan sem varð þess valdandi að ég týndi helvítis töskunni, nei það getur ekki verið. Það er bannað að baktala bjór! Ég vona bara að einhver gefi mér nýja tösku í afmælisgjöf, ég verð nefninlega 25 ára á laugardaginn. Veit ekki hvort ég sé svona kröfuhörð á afmælisgjafir en af einhverjum ástæðum flúði fólkið í kringum mig land yfir afmælisdaginn minn. Það er hálfgert ættarmót hjá minni ástkæru systir í Reading þar sem öll mín systkini verða þar samankomin á stærsta degi ársins 11. Ágúst og kallinn minn kæri er staddur í Danmörku. Niðurstaðan verður væntanlega sú að ég býð mömmu minni og ömmu í mat og mamma kom með þá hugmynd að við gætum kannski spilað. Þekkið þið einhvern sem hefur eytt 25 ára afmælisdeginum sínum í að spila vist við mömmu sína og háaldraða ömmu? Nei, ætli ég sé ekki sú fyrsta. Mín yndisfagra systir kallaði mig meira að segja nörd. Þvílík ósvífni! Það er víst ekkert annað að gera en að halda áfram að marinera mig í bjór þessa daga sem ég á eftir í fríi og vonast til að ég vinni fxxxxxxx spilavistina.Skál í botn og restina í hárið !
Get samt ekki kvartað, var tiltölulega fljót að jafna mig eftir aðgerðina og gat svo bara notið þess að vera í fríi. Við fjölskyldan skelltum okkur út fyrir landsteinana og skoðuðum okkur um í Kaupmannahöfn og Póllandi. Það var soldið athyglisvert að vera í Póllandi og ég held það sé óhætt að segja að maður skilur talsvert betur af hverju allir þessir Pólverjar sækja svona mikið til Íslands. Meðal tekjurnar þarna eru tæpar 30.000 krónur á mánuði, reyndar er allt mikið ódýrara en það er sama, það var vel sýnilegt að góðæri er ekki að fara með fólkið þarna líkt og á Íslandi. Pólverjarnir eiga þó ýmislegt sem við Íslendingar eigum ekki, t.d. fallega strönd og betra veður og moskítóflugur í milljónatali. Það eru kannski smá ýkjur að segja að ég hafi verið étin upp til agna en það eru ekki ýkjur að segja að á líkama mínum voru rúmlega 500 moskítóbit og ég veit það vegna þess að Elías taldi. Hann taldi reyndar bara að aftanverðu og gafst upp þegar hann var kominn í 300. Það hefði verið forvitnilegt að halda utan um hvað við eyddum af peningum í allskonar flugnafælusprey og græðandi krem sem náttúrulega virkaði ekki bofs. En íslenska loftslagið er greinilega að gera mér gott og nú er ég hætt að finna til þó ég líti enn út eins og holdsveikisjúklingur.
En svona fyrir utan flugnabitin var lífið yndislegt í Póllandi, mér tókst reyndar að týna veskinu mínu síðasta daginn okkar þar, gleymdi því í leigubíl og tapaði þar með visa kortinu, debetkortinu, ökuskírteininu mínu og starfsmannakortinu ásamt símanum og öðru smávægilegu drasli. Mig virkilega langaði til að grenja af gremju út í sjálfa mig og hefði væntanlega gert það ef ég hefði ekki verið svona dofin af allri bjórdrykkjunni en kannski var það líka bjórdrykkjan sem varð þess valdandi að ég týndi helvítis töskunni, nei það getur ekki verið. Það er bannað að baktala bjór! Ég vona bara að einhver gefi mér nýja tösku í afmælisgjöf, ég verð nefninlega 25 ára á laugardaginn. Veit ekki hvort ég sé svona kröfuhörð á afmælisgjafir en af einhverjum ástæðum flúði fólkið í kringum mig land yfir afmælisdaginn minn. Það er hálfgert ættarmót hjá minni ástkæru systir í Reading þar sem öll mín systkini verða þar samankomin á stærsta degi ársins 11. Ágúst og kallinn minn kæri er staddur í Danmörku. Niðurstaðan verður væntanlega sú að ég býð mömmu minni og ömmu í mat og mamma kom með þá hugmynd að við gætum kannski spilað. Þekkið þið einhvern sem hefur eytt 25 ára afmælisdeginum sínum í að spila vist við mömmu sína og háaldraða ömmu? Nei, ætli ég sé ekki sú fyrsta. Mín yndisfagra systir kallaði mig meira að segja nörd. Þvílík ósvífni! Það er víst ekkert annað að gera en að halda áfram að marinera mig í bjór þessa daga sem ég á eftir í fríi og vonast til að ég vinni fxxxxxxx spilavistina.Skál í botn og restina í hárið !
Á réttri leið!!
11. júlí 2007 klukkan 11:57
Jæja, þá er maður svona hægt og bítandi að skríða saman. Ég fer hjálparlaust á klósettið þessa dagana og er bæði farin að geta sofið og borðað. Finn þó enn talsvert til og held áfram að éta íbúfen eins og mér væri borgað fyrir það. Elías greyið er feginn að ég geti loksins bjargað mér sjálf, það er kannski soldið of mikið af því góða að ekki bara þurfa að dekra mig heldur beinlínis gera ALLT fyrir mig í heila viku. En hann er búinn að gera það með bros á vör þessi elska, þvo á mér hárið, þurrka mér eftir sturtuna, klæða mig í sokka og þar fram eftir götunum. Er ég ekki heppin að eiga hann að?
Nú eru ekki nema 8 dagar í að við förum út, ég vona að ég verði orðin alveg verkjalaus þá en held samt það væri sniðugt að hringja í lækninn og spurja hann hvort mér sé óhætt að fara í tívolí. Ég er hálfgerður fíkill og því hærra sem tækin fara og því fleiri hringi sem þau snúast í þess betra. Ég hef það samt á tilfinningu að það sé ekki ráðlegt að fara í tívolí tveimur vikum eftir aðgerð. Sjáum til!
Þessa síðustu daga er ég ekki búin að gera mikið annað en að leika mér í tölvunni og glápa á sjónvarpið. Þó manni dreymi öðru hvoru um svona daga get ég sagt ykkur að þetta er ekki skemmtilegt til lengdar og er ég ekki frá því að maður sé heppinn að fá að vinna 5 daga vikunnar, þá kann maður svo mikið betur að meta helgarfríin. Ég er líka búin að komast að því að bíórásin er ömurlegasta stöð veraldar, er ekki alveg að sjá hverjum það þjónar að sýna sömu myndina fjórum sinnum yfir sama daginn, samtals tólf sinnum í sömu vikunni. Ef það hringir í ykkur sölumaður frá Stöð 2 að reyna að pranga inn á ykkur áskrift með gylliboðum um að bíórásin fylgi frítt með myndi ég alveg hugsa það tvisvar.
Nú eru ekki nema 8 dagar í að við förum út, ég vona að ég verði orðin alveg verkjalaus þá en held samt það væri sniðugt að hringja í lækninn og spurja hann hvort mér sé óhætt að fara í tívolí. Ég er hálfgerður fíkill og því hærra sem tækin fara og því fleiri hringi sem þau snúast í þess betra. Ég hef það samt á tilfinningu að það sé ekki ráðlegt að fara í tívolí tveimur vikum eftir aðgerð. Sjáum til!
Þessa síðustu daga er ég ekki búin að gera mikið annað en að leika mér í tölvunni og glápa á sjónvarpið. Þó manni dreymi öðru hvoru um svona daga get ég sagt ykkur að þetta er ekki skemmtilegt til lengdar og er ég ekki frá því að maður sé heppinn að fá að vinna 5 daga vikunnar, þá kann maður svo mikið betur að meta helgarfríin. Ég er líka búin að komast að því að bíórásin er ömurlegasta stöð veraldar, er ekki alveg að sjá hverjum það þjónar að sýna sömu myndina fjórum sinnum yfir sama daginn, samtals tólf sinnum í sömu vikunni. Ef það hringir í ykkur sölumaður frá Stöð 2 að reyna að pranga inn á ykkur áskrift með gylliboðum um að bíórásin fylgi frítt með myndi ég alveg hugsa það tvisvar.
Aftur á móti horfði ég á kastljósið í gær og þar var verið að ræða um að lækkun virðisaukaskatts á matvæli hefði ekki enn skilað sér að fullu til neytenda nú þegar tveir mánuðir eru liðnir frá því að virðisaukinn var lækkaður. Framkvæmdastjóri Bónus var í viðtali ásamt hagfræðingi ASÍ og gátu þeir rifist um og þrætt hverju þetta sætti og jújú alveg sjálfsagt að kryfja þetta og við sem neytendur eigum skilið heiðarleg svör frá kaupmönnum. Samt skil ég ekki alveg, sko.. ég versla alltaf í Bónus og er alls ekkert ósátt við hvað matarkarfan mín kostar þar. Auðvitað erum við að borga allt of hátt verð fyrir matinn okkar miðað við nágrannaþjóðirnar en það er satt að segja ekki minn versti höfuðverkur. Það sem ég er ósátt við og finnst mikið alvarlegra mál er að við skulum vera að borga 20.000 þúsund kall fyrir gallabuxur, 30.000 kall fyrir skó, 900 kall fyrir bíómiða og 150.000 fyrir leigu á 100 fm íbúð á mánuði. Pressan í þjóðfélaginu er slík að maður þarf heldur betur að hafa sterk bein til að sogast ekki inn í þetta lífsgæðakapphlaup sem hefur orsakað það að allur þessi fjöldi barna er kominn á rítalín og eru óalandi og óferjandi vegna þess að við sem foreldrar vinnum baki brotnu til að fjármagna þennan lífstíl og höfum þar af leiðandi engan tíma til að sinna blessuðum börnunum. Börn í dag eru stöðutákn. Að eiga flottan bíl, flott hús, sumarbústað og hjólhýsi er toppurinn á tilverunni sem er svo fullkomnaður með tveimur krökkum og hundi. Gæðastundir með fjölskyldunni er að verða úrelt fyrirbæri og börnunum er bættur upp tapaður tími með foreldrunum með nýjasta leikfanginu á markaðnum. Þvílík fyrirmyndarþjóð sem við Íslendingar erum. Áfram með góðærið, ekki satt?
Snjalla Halla með galla í galli og þurfti að fara í sördjerí!
06. júlí 2007 klukkan 12:54
Jæja þá hefur maður loksins frá einhverju að segja og feykinógan tíma til að skrifa um það. Verð þó að vara ykkur við að þetta er algjört sjálfsvorkunnarblogg, ekkert nema væl og tuð af því að þannig líður mér núna. Ég er virkilega kvalin og hver hreyfing hefur í för með sér hljóð sem er eitthvað í áttina við „ái, æi, áááááii og ææææii" og hef ég bara talsverða samúð með sjálfri mér. Það semsagt hófst þannig að aðfaranótt þriðjudags vakna ég með skelfilega verki rétt neðan við hægra brjóstið sem leiða aftur í bak og alveg sama hvað ég reyndi að snúa mér, standa, liggja eða sitja það var ekkert sem lét mér líða betur. Ég talaði við hjúkrunarfræðing á læknavaktinni sem sagði mér að fá mér verkjatöflu og tala svo aftur við sig eftir klukkutíma. Eftir 10 mínútur þegar ég var farin að grenja eins og ungabarn af kvölum ákvað ég að vekja Elías og láta hann hafa soldið fyrir mér. Hann talaði aftur við hjúkrunarfræðinginn á læknavaktinni sem sendi lækni heim til mín sem sendi mig svo upp á spítala. Eins og gefur að skilja er ekkert auðvelt að redda barnapíu klukkan 3 að nóttu til en Jói bróðir kom og bjargaði málunum þannig að við Elías brunuðum upp á bráðamóttöku. Þar tók á móti mér hinn almennilegasta kona en verð ég þó að viðurkenna að mér fannst vinnubrögðin þarna talsvert furðuleg. Eftir smá bið bendir hún mér á að koma með sér og leiðir mig inn í endurlífgunarherbergið og lætur mig leggjast þar. Það hvarflaði að mér að kannski væri ég bara dauð og þetta væri bara alls ekkert að gerast en þegar hún svo stakk nálinni í handlegginn á mér fann ég að ég var sprell lifandi. Það eina sem komst að í hausnum á mér var að ég væri stödd á spítala og af hverju í andskotanum enginn væri enn farin að gefa mér verkjalyf. Kvalirnar ágerðust stöðugt en mér var sagt að ég mætti ekki fá verkjalyf fyrr en læknirinn væri búinn að skoða mig. Ok en hvar er helvítis læknirinn !!? Ég svaraði öllum spurningum hjúkrunarfræðingsins samviskusamlega á meðan hún tók úr mér blóð og dældi í mig ógleðilyfjum þar sem ég var við það að æla af kvölum, staðsetti verkina, nei ég er ekki með neitt lyfjaofnæmi, tek engin lyf að staðaldri, aldrei verið lögð inn áður og svo framvegis. Allt gott og blessað með það, hún sagði mér bara að hinkra aðeins eftir lækninum, þá fengi ég verkjalyf. Ok ég ætti að ráða við það. Soldið seinna kemur læknirinn og byrjar að spurja: jújú ég staðsetti verkina, nei ekkert lyfjaofnæmi, tek engin lyf að staðaldri.. ertu ekki að grínast í mér, drullastu til að sprauta mig með einhverju. Nei nei, sjúkdómsgreining: gallsteinn, hjúkrunarfræðingurinn kemur eftir smástund og gefur þér verkjalyf. Á þessum tímapunkti var ég búin að grenja svo mikið að ég gat eiginlega ekki annað en hlegið, ég var haldin þeim ranghugmyndum að þegar á spítala sé komið sé fyrsta verk að lina kvalir sjúklinganna en það getur víst bara beðið, maður verður víst að vera allsgáður svo maður geti svarað sömu spurningunum að minnsta kosti 15 sinnum. Þegar gellan var loks svo almennileg að koma að lina þjáningar mínar mætti hún með risavaxna sprautu fulla af grænu jukki. Þetta er mjög sterkt verkjalyf sem er sprautað í æð, smá í einu vegna styrkleika þess og jú ég get staðfest að þetta sé ansi sterkt og hraðvirkt lyf. Ég allavega man ekki til þess að hún hafi klárað úr sprautunni, lyfið gjörsamlega sló mig út á innan við 5 mínútum og þarna lá ég svo í móki, milli svefns og vöku í rúmi á endurlífgunardeild landspítalans með enga ábreiðu fram undir morgun. Þá var ég færð í rúm inni á bráðamóttökunni sjálfri þar sem ekki var fræðilegur möguleiki að festa svefn. Þar var stanslaus straumur af gömlu fólki sem var veikt fyrir hjarta og mér fannst hálf hallærislegt að liggja þarna þar sem aðeins örfáum dögum áður hafði ég setið þarna hjá ömmu minni sem ég lét flytja með sjúkrabíl niður á bráðamóttöku sökum hjartasjúkdóms. En jæja, það var svo ekki fyrr en einhverjum tímum seinna sem komið er og náð í mig og farið með mig í ómskoðun og niðurstaðan var skýr: risastór gallsteinn og það viturlegasta í stöðunni er að fjarlægja gallblöðruna, núna! Djí, af hverju hélt ég að þetta væri gamla fólks sjúkdómur? Nokkrum tímum síðar var mér rúllað inn á skurðstofu. Efst í huga mér var atriði sem ég sá í Nip/Tuck um daginn þar sem kona var svæfð fyrir aðgerð en fann samt til allan tímann þess vegna var ekki laust við að ég væri pínu smeyk þegar inn á skurðstofuna var komið. Ég þykist nú yfirleitt vera frekar sterk manneskja en þarna var ég frekar lítil í mér og þurfti soldið að taka á honum stóra mínum að bresta bara ekki í grát, ég meina hvaða garantí hafði ég fyrir því að ég myndi nokkuð vakna aftur? Ég fór inn á skurðstofuna stálslegin, ég hafði ekki fundið til síðan uppáhaldshjúkkan mín sprautaði í mig græna jukkinu og það var nánast 12 tímum áður en ég fór í aðgerðina og varð því pínu vonsvikin þegar ég komst svo til meðvitundar á vökudeildinni. Það var líkt og maginn á mér væri að rifna og við hverja agnarsmáa hreyfingu var eins og hníf væri snúið í sárunum. Það var önnur vingjarnleg kona að vinna þarna á vökudeildinni og hún gaf mér 2 skammta af morfíni en sársaukinn varð samt ekki mikið bærilegri. Í aðgerðinni voru gerð 4 göt á magann á mér, 1 fyrir myndavél, annað fyrir ljós og svo var unnið í gegnum hin 2. Það versta við þetta er að eitt gatið er í gegnum naflann og það er eiginlega sá skurður sem ég finn mest til í en jæja, af vökudeildinni var ég keyrð niður á deild 12G sem er endurhæfingardeild fyrir sjúklinga að jafna sig eftir aðgerðir. Þar fékk ég 2 morfín sprautur til viðbótar en ég held ég hefði allavega þurft 2 í viðbót til að ná einhverjum svefni. Yfir nóttina tókst mér að dotta öðru hvoru en það voru aldrei lengri en 15 mínútna dúrar. Eitt skiptið tókst mér meira að segja að sofna og vakna tvisvar á sömu 5 mínútunum. Dúndrandi höfuðverkurinn gerði það svo að verkum að ég treysti mér hvorki til að lesa né horfa á bíómynd. Held að þetta hafi verið með lengstu nóttum sem ég hef upplifað. Á hádegi daginn eftir var ég svo send heim, það vantar víst alltaf pláss þannig að maður má ekki halda rúmunum of lengi. Unnsla mín var svo sæt að koma í heimsókn en þá var akkurat verið að útskrifa mig þannig að hún keyrði mig heim með stuttu stoppi í apótekinu. Nú ligg ég í rúminu heima og get mig hvergi hreyft, þarf hjálp við að standa upp og hjálp við að setjast niður, hef enga matarlyst og á erfitt með svefn (ég var búin að segja að þetta yrði sjálfsvorkunnarblogg). Svona verður víst lífið hjá mér eitthvað fram yfir helgi. Mér er sagt að ég eigi að njóta þess að láta stjana við mig sem ég geri, vildi bara óska þess að ég þyrfti ekki að vera frávita af kvölum þannig að fólk nennti að dekra við mig. En nú er ég farin að einbeita mér að því að vera sjúklingur, leyfi ykkur að fylgjast með gangi mála J
Gayball og Danaveldi!!
21. maí 2007 klukkan 11:22